میان کلبه ام که بیشتر شباهت به دخمه ای تاریک داشت  وبوی تعفن

استخوانهای نحیف و رنجورم در همه جا پراکنده بودوهمه نشانه بی تو

بودنه و تنها یادگاریت همان خیالت بود که با گذشت روزها پر رنگ و پر

رنگ تر میشه . شب و روز توی کلبه نشستم و منتظرت بودم و با گذشتن

یه رهگذر به خیال اومدنت اما مثه یه قاصدک پرمی کشیدم تا راهت را

را ازین بندم اما رهگذر می رفت و من تنهای تنها میموندم..........        

نمیدونم دل توسیاه بود یا دل خسته من فقط میدونم منتظرم و دوستت دارم

خیلی ها بهم میگن خوش خیالی اما بازم منتظرتم . کجایی که دل تنگی

هامو ببینی . کجایی که اشکامو ببینی . نمی دونم می بخشمت یا نه ولی

می دونم منتظرتم و بینهایت می خوامت.......................

چراغها خاموش است و کسی نیست که درها را بر رویم بگشاید شاید

مقصر خودم بودم شاید تو .کاش بهت میگفتم چشمات منوتسخیر کرده

و شاید تو هم حرفی برای گفتن داشتی  ای کاش ..............................

نگاهت می کردم و تو چشم در چشم من دلم را می ربودی و من مانند

زندانی تو روح خود را در اختیارت میگذاشتم . کاش میدونستم که

می روی و شاید تا همیشه . ان روز با چشمانم گفته بودم که زنده ام تنها با